Over Magdalena Abakanowicz

‘Op de geologische klok die voor onze planeet vier miljoen jaar aanwijst, heeft de menselijke beschaving alleen de laatste paar seconden cultuur voortgebracht. Binnen dit tijdsbestek heeft de menselijke soort het gepresteerd niet alleen milieu en biologisch evenwicht in gevaar te brengen, maar ook zichzelf.’ Het is een uitspraak waarmee Magdalena Abakanowicz de positie van de mens in woorden beschrijft. Haar beelden spreken een universele taal, die alom wordt begrepen. In de jaren tachtig ontstaan grote groepen bronzen beelden zonder hoofd, vaak slechts huiden, die niets dan ruimte omhullen. Ze schept beelden, waarbij de relatie tot de kwetsbare mens steeds precairder wordt. Kunnen we de balans tussen mens en natuur nog herstellen? Of zal de Homo Sapiens, door eigen toedoen, het onderspit delven?

Sculpture of a sitting boy bestaat uit drie figuren, zittend op een sokkel, benen bungelend, zonder hoofd. In de opstelling richten de figuren zich tot elkaar.